O tym jak dyskryminowany wagarowicz świętował Nowruz w lesie pod wierzbą czytając lalce poezję, czyli … wiosenny zawrót głowy…

Środa, 21 marca – Dzień Wagarowicza, Światowy Dzień Zespołu Downa, Międzynarodowy Dzień Poezji, Światowy Dzień Lasu, Światowy Dzień Walki z Dyskryminacją Rasową, Międzynarodowy Dzień Nowruz, Światowy Dzień Lalkarstwa, Dzień Wierzby,

 

Zapanowała wiosna! Od dzisiaj mamy następną porę roku 2018. Życzę wszystkim, aby następne pory roku upłynęły Wam w optymistycznym, pogodnym nastroju   🙂

 

Marek Grechuta – Wiosna, ach to ty !

 

 

Dzień Wagarowicza

 

Synku, kiedy poprawisz dwójkę z matematyki?
– Nie wiem, mamusiu, nauczyciel nie wypuszcza dziennika z rąk.

Dzień Wagarowicza jest obchodzony w Polsce i w niektórych regionach Litwy. Nie wiadomo kiedy i w jakich okolicznościach się pojawił. Można jednak łatwo zrozumieć, że pierwszy dzień wiosny to idealny moment, żeby opuścić mury i spędzić trochę czasu poza szkolnymi murami.

Samo słowo wagary pochodzi od łacińskiego vagari, czyli “włóczyć się”. Określenie to w Polsce rozpowszechniło się dopiero na przełomie XIX i XX wieku.

Wagary to zjawisko i zachowanie  dobrze znane  zarówno uczniom, nauczycielom, jak i rodzicom oraz  wychowawcom różnych  placówek opiekuńczo-wychowawczych. Biorąc pod uwagę skalę tego zjawiska, stało się ono plagą dzisiejszych czasów, która dotyka  nie tylko młodzież z  gimnazjów czy szkół ponadgimnazjalnych ale również uczniów szkół podstawowych.

Od dawna określa się  wagary jako zjawisko z dziedziny patologii życia szkolnego, polegające na samowolnym opuszczaniu przez uczniów zajęć szkolnych i spędzaniu poza domem i szkołą czasu przeznaczonego na naukę.

Wagary to nie tylko absencja ucznia w szkole,  ale przede wszystkim zachowanie prowadzące do poważnych konsekwencji, takich jak narastanie zaległości w nauce,  „wypadnięcie” z życia szkoły, kształtowanie nawyku lenistwa, zaburzenia w organizacji czasu, wzrost ryzyka podejmowania nieprawidłowych zachowań.  To także niekontrolowane przez dorosłych spędzanie „czasu wolnego”, które może prowadzić do udziału w różnego rodzaju grupach nieformalnych, włączając w to grupy przestępcze czy narkomańskie.

Można wyróżnić wagary konfliktowe występujące na podłożu wadliwego układu stosunków między uczniem  a szkołą, gdzie można wskazać na  szereg powodów ucieczek z zajęć szkolnych, takich jak: lęk, poczucie bezradności, brak zainteresowania przedmiotem, lenistwo, antypatia wobec nauczyciela, brak poczucia bezpieczeństwa w szkole; wagary koleżeńskie, bo tak można określić wagary będące wyrazem lub następstwem układu stosunków koleżeńskich między  rówieśnikami z klasy. Motywem opuszczania lekcji może być opinia społeczna określonej grupy koleżeńskiej. Uczeń bądź nie chce przeciwstawiać się tej opinii, gdyż zależy mu  na pozytywnych układach z grupą (nawet za cenę przyjęcia jej negatywnych postaw życiowych), bądź obawia się poniesienia konsekwencji w postaci dyskryminacji wyrażającej  się w upokarzających przezwiskach lub innej formie manifestowania pogardy z odrzuceniem z grupy włącznie; oraz wagary przestępcze gdy uczniowie podejmują wagary w celu stworzenia warunków dla aktywizacji swoich potrzeb i skłonności (najczęściej negatywnych pod względem moralnym). Podejmują wówczas zachowania ryzykowne a nawet przestępcze, np. kradzieże w supermarketach.

Wagary są często ukierunkowane na pewne cele, potrzeby, które uczeń chce osiągnąć.  Są formą działań instrumentalnych, wówczas  gdy uczeń  pragnie np. uniezależnić się od nadzoru dorosłych, uniknąć odpowiedzialności za brak pracy domowej czy przygotowania się do lekcji, budować swoją pozycje w grupie rówieśniczej. Są także przejawem manifestowania  opozycji wobec dorosłych i ich systemu wartości i norm społecznych. W dzisiejszych czasach nauka i praca, odpowiedzialność i obowiązek straciły na swej wartości – liczy się łatwy zysk bez wkładanego wysiłku, stąd łatwość w podejmowaniu decyzji o wagarach “bo po co się uczyć?”

Uciekanie z zajęć może być również działaniem ukierunkowanym na redukcję lęku, frustracji i obaw przed szkołą, nauczycielami, rówieśnikami czy niepowodzeniami szkolnymi. Wagary mogą być także wyrazem naśladownictwa rówieśników i sposobem wyrażania solidarności z nimi. Godząc się na propozycje kolegów, czy samemu inicjując pomysł „zwiania z budy” może uzyskać sympatię grupy, jej szacunek, uwagę i przynależność do nich. Można  też, sobie i innym poprzez takie zachowanie, udowodnić, zademonstrować ważne atrybuty własnej tożsamości, czyli pokazać, że jest się odważnym, niezależnym, dorosłym.

Nierealizowanie obowiązku szkolnego może być również sposobem na osiągnięcie pozornie wyższego poziomu rozwoju szczególnie w rodzinach, gdzie praca, odpowiedzialność i nauka to wartości nic nie znaczące, zdewaluowały się, a na plan pierwszy wysunęły się: lenistwo, pasożytnictwo,  przestępczość i łatwy zysk. Gdy w rodzinie jest akceptowanie i przyzwalanie na tego typu zachowania, jak niewypełnianie obowiązków szkolnych to dziecko nie chodząc do szkoły uzyskuje poczucie bycia dorosłym, niezależnym, samodzielnym.

 

Wagarowanie, jak widzimy, to problem bardzo poważny. Dlatego dzisiaj, aby pierwszy dzień wiosny nie stał się dodatkową okazją do wagarowania i chodzenia bez opieki po ulicach, szkoły organizują dla uczniów specjalne zajęcia. Wśród najbardziej popularnych rozwiązań są klasowe wyjścia do kina i teatru, wycieczki i zawody sportowe.

 

Światowy Dzień Zespołu Downa

Światowy Dzień Zespołu Downa, (World Down Syndrome Day, WDSD) to święto obchodzone corocznie 21 marca z inicjatywy Europejskiego Stowarzyszenia Zespołu Downaustanowione w 2005 roku. Od 2012 roku pod patronatem Organizacji Narodów Zjednoczonych.

Pomysłodawcą był Stylianos E. Antonarakis – genetyk z uniwersytetu w Genewie. Inauguracja WDSD miała miejsce w Singapurze 21 marca 2006 roku zorganizowana przez angielską organizację Down’s Syndrome Association (DSA).

Data obchodów nie jest przypadkowa – dzień 21 marca patronuje rozpoczynającej się wiośnie i narodzinom ludzi niezwykłych. Data wiąże się również z istotą zaburzenia – trisomią 21 chromosomu.

Z tej okazji na całym świecie odbywają się imprezy, których celem jest zwiększenie świadomości społecznej dotyczącej zespołu Downa, propagowanie praw i dobra ludzi z tą wadą genetyczną i integracja z nimi.

 

 

W grudniu 2011 Zgromadzenie Ogólne ONZ potwierdziło celowość obchodów na arenie międzynarodowej rezolucją A/RES/66/149. Od 2012 roku obchody odbywać się będą po raz pierwszy oficjalnie pod auspicjami Organizacji Narodów Zjednoczonych.

W Polsce pierwszą organizacją, która włączyła się w obchody w 2006 roku było Stowarzyszenie Pomocy Dzieciom i Młodzieży Specjalnej Troski „Jeden Świat” w Białymstoku (od 2009 roku: Integrujące Stowarzyszenie Jeden Świat im. prof. Zbigniewa Religi).

Aktualnie w Polsce obchody są organizowane przez wiele stowarzyszeń, m.in. „Jeden Świat” i Stowarzyszenie Rodzin i Opiekunów Osób z Zespołem Downa „Bardziej Kochani”

 

Międzynarodowy Dzień Poezji

Powstał w duszy mej wprost szaleńczy plan,
Plan, który można przyrównać herezji:
Niech się dzisiaj dowie wszelki stan,
Co ja właściwie sądzę… o poezji.

Jakie w tej sprawie “przekonania” mam,
Jak brzmią zasady tej mojej “teorii”,
Niech słucha mędrzec i niech słucha cham
Teoretycznej mej fantasmagorii!

Będą te słowa jak taneczny krok!
Będą – jak złota do Stolicy droga!
Poezja – jest to, proszę panów, skok,
Skok barbarzyńcy, który poczuł Boga!

 
Międzynarodowy Dzień Poezji jest to święto obchodzone corocznie 21 marca, ustanowione przez UNESCO jesienią 1999 roku. Główne uroczystości tego święta odbywają się w Paryżu. Celem tego dnia jest promocja czytania, pisania, publikowania i nauczania poezji na całym świecie.

UNESCO zadeklarowało, że ten dzień ma “dać nowy impuls, aby docenić poezję oraz poprzeć krajowe, regionalne i międzynarodowe ruchy poetyckie”. Światowy Dzień Poezji obchodzony jest głównie w Paryżu, gdzie od lat funkcjonuje tradycja festiwali poetyckich. Hucznie świętuje się też Dzień Poezji w Grecji – w Delfach i Atenach, a także w Hiszpanii.

Poezja jest dla każdego – łączy ludzi w różnym wieku, o różnym pochodzeniu, poglądach czy statusie materialnym. Skłania do refleksji, poznania myśli i emocji innych ludzi, czasem wyjścia poza schemat, uważniejszego spojrzenia, zatrzymania się choć na chwilę.
Pozwala widzieć i rozumieć więcej, czyni życie piękniejszym lub po prostu – bardziej znośnym. Wymaga od nas uwagi, otwartości, empatii.

 

Światowy Dzień Lasu

Światowy Dzień Lasów (International Day of Forests) to  święto obchodzone 21 marca, ustanowione przez Zgromadzenie Ogólne ONZ 28 listopada 2012 roku.

Obchody tego dnia mają na celu podnoszenie naszej świadomości na temat znaczenia lasów dla człowieka i prawidłowego funkcjonowania całej planety.
Lasy pokrywają ⅓ lądów na ziemi, niestety ich powierzchnia szybko się kurczy. Wyliczono, że w ciągu roku znika ponad 5 milionów hektarów lasów. To tak, jakby w ciągu sekundy znikał las o powierzchni boiska do piłki nożnej. Gdyby zniknęły wszystkie lasy, życie na ziemi nie mogłoby normalnie funkcjonować. Lasy są rezerwuarem bioróżnorodności, oczyszczają powietrze i hamują zmiany klimatu wiążąc w swoich komórkach dwutlenek węgla, zapobiegają erozji gleby, utrzymują odpowiednią wilgotność gleby i powietrza, chronią przed powodziami. Dla ponad 1,6 miliarda ludzi na ziemi są one miejscem życia i źródłem utrzymania, dają schronienie, dostarczają budulca, karmią i zapewniają substancje lecznicze.

Organizacja Narodów Zjednoczonych do spraw Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) zachęca kraje całego świata do propagowania idei i działalności związanej z lasami (sadzenie drzew, sprzątanie lasów). Zachęca również ludzi do częstego przebywania na łonie lasu.

 

Światowy Dzień Walki z Dyskryminacją Rasową

Międzynarodowy Dzień Walki z Dyskryminacją Rasową to święto obchodzone corocznie 21 marca, ustanowione przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w 1966 roku.

Święto obchodzone jest w dniu w którym wydarzyła się masakra w Sharperville w 1960 (Południowa Afryka) – w pokojowej demonstracji przeciwko „przepisom przepustkowym” apartheidu policjanci zastrzelili 69 osób, które brały w niej udział.

Obchody mają na celu uczczenie pamięci ofiar masakry i innych incydentów na tle rasistowskim oraz wzmożenie działalności społeczeństwa na rzecz eliminacji wszelkich form rasizmu, ksenofobii i dyskryminacji na świecie.

 

Międzynarodowy Dzień Nowruz

Nouruz (w zależności od języka również zapisywane jako Nevruz, Newroz, Navruz, Nowruz, Naurız, Nooruz, Novruz, Navrez), to tradycyjne irańskie święto nowego roku, obchodzone w dniu równonocy wiosennej, a od 2010 roku obchodzone jest na arenie międzynarodowej (International Nowruz Day).

 

Nazwa święta pochodzi z języka staroperskiego od słów nava (nowy) i rəzaŋh (dzień), i zachowuje swoje znaczenie również we współczesnym języku perskim. Obecnie święto Nouruz oprócz Iranu jest obchodzone także w Afganistanie, Tadżykistanie, Azerbejdżanie, Turkmenistanie, Kazachstanie, Tatarstanie, Sudanie, Indiach, Pakistanie, Bangladeszu, Bhutanie, Nepalu i Tybecie, na Zanzibarze, w wielu regionach Bliskiego Wschodu, Bałkanów, Kaukazu, a także w części Chin i Ameryki Północnej.

10 maja 2010 zostało proklamowane przez Zgromadzenie Ogólne ONZ rezolucją A/RES/64/253, jako święto międzynarodowe i obchodzone jest 21 marca. W 2009 roku Nouruz zostało wpisane na listę niematerialnego dziedzictwa UNESCO

 

Dzień Wierzby

W Polsce obecnych jest 28 gatunków wierzby, ale najczęściej spotykane to wierzba biała, krucha i wierzba wiciowa. Wierzba przez lata była charakterystycznym elementem polskiego, wiejskiego krajobrazu. Sadzana na miedzach, wzdłuż dróg, na polach, a jako lubiąca wilgoć – nad brzegami strumieni, rzek,  stawów oraz mokradeł, tworzyła skupiska leśne zwane łęgami.

Niestety, obecnie znikają z plskiego krajobrazu. Brzegi rzek przy których rosły łęgi wierzbowo-topolowe są regulowane i utwardzane. Mechanizacja rolnictwa przyczyniła się do wycinania zadrzewień śródpolnych, których elementem były wierzby, znikają też wierzby przydrożne, co zubaża krajobraz i wpływa na spadek bioróżnorodności. Wierzby i tworzone przez nie skupiska są bowiem siedliskiem dla wielu gatunków zwierząt. W łęgach wierzbowych gniazduje ponad 100 gatunków ptaków, a pojedyncze drzewa śródpolne (zwłaszcza wierzby głowiaste) są niezastąpionym schronieniem dla wielu gatunków zwierząt. Wierzby rosnące nad brzegami rzek umacniają je, regulują poziom wody a także oczyszczają wodę i glebę, ponieważ mają wysokie właściwości absorpcyjne.

 

Są bardzo efektywne w wychwytywaniu z gleby i wody metali ciężkich i toksycznych związków. Korzenie wierzby wychwytują nawet 80 % zanieczyszczeń, mogą więc świetnie sprawdzać się w rekultywacji wód i gruntów. Właściwości te są wykorzystywane w roślinnych oczyszczalniach ścieków. Gałęzie wierzby wykorzystuje się też współcześnie jako biomasę, powstają całe plantacje krzewiastej odmiany wierzby wiciowej tzw. wierzby energetycznej. Wykorzystuje się ją w instalacjach produkujących energię cieplną i elektryczną. Pozyskiwana w ten sposób energia jest czystsza, niż energia pochodząca z węgla, nie generuje tak wielu szkodliwych substancji i bazuje na szybko odtwarzającym się, naturalnym paliwie. Wierzba energetyczna to jedyny gatunek wierzby, który obecnie powiększa swój areał.

 

Wierzby sadzone były na podmokłych terenach nie bez powodu, pomagały one w melioracji gruntów, działały jak pompy wyciągające z ziemi nadmiar wody. Szpalery wierzb sadzone blisko rzek stanowiły naturalną zaporę w czasie powodzi, zatrzymywały krę podczas roztopów. Gałęzie ogławianych wierzb wykorzystywane były jako opał, materiał do tworzenia koszy, mioteł, do budowania płotów. Wiklinowe witki wykorzystywano również do umacniania brzegów rzek i strumieni, takie plecione umocnienie nazywane było faszyną.

 

 

Wierzba stosowana była także w medycynie ludowej. Dawniej wierzono, że połykane bazie wierzbowe leczą choroby gardła (do tej pory w niektórych rejonach Polski połyka się wierzbowe bazie z palmy wielkanocnej), wywar z kory wierzby leczył gorączkę, działał przeciwbólowo i tamował krwawienie a kąpiel w nim miała pomagać na reumatyzm. W korze wierzby znajdują się bowiem naturalne salicylany, które sztucznie pozyskiwane przyjmujemy dziś pod postacią aspiryny.

Wierzba miała dawniej ogromne znaczenie symboliczne. Szybkie odrastanie ogłowionych wierzb sprawiło, że drzewa te były uznawane za symbol odradzającego się życia, stąd ich obecność w symbolice świąt wiosennych.

 

 

Światowy Dzień Lalkarstwa

Lalka teatralna jest to lalka przystosowana do występów w teatrze lalek i innych rodzajach widowisk. Poruszana zazwyczaj jest przez niewidocznego animatora. Wyróżnia się kilka typów lalek: pacynki, nakładane na dłoń aktora i poruszane palcami, marionetki poruszane od góry nitkami i drucikami, jawajki poruszane od dołu ręką animatora oraz za pomocą drutów, kukiełki poruszane od dołu, lalki teatru cieni poruszane za pomocą kijów i widzialne na oświetlonym ekranie. Innym typem lalek teatralnych o odmiennym sposobie animacji jest bunraku – trzech lub czterech mężczyzn ubranych na czarno odgrywa wspólnie marionetki, które dzięki temu mogą osiągać do trzech metrów wysokości.

Teatr lalek jest to rodzaj teatru, w którym zamiast aktorów w spektaklach grają lalki. Głównym środkiem wyrazu w takim teatrze jest lalka teatralna animowana przez aktora-lalkarza, najczęściej ukrytego za parawanem, czasem występującego razem z lalką na scenie. Lalki mogą też być poruszane przez mechanizm (mechaniczny teatr lalek). Teatr lalek wywodzi się z obrzędów kultowych, najwcześniejsze jego ślady znajdujemy w starożytnym Egipcie, później w Azji, Europie i na kontynencie amerykańskim. Teatr lalek rozwijał się równolegle z teatrem żywego aktora i przechodził te same fazy rozwoju.

Dzisiejszy dzień, tj. 21 marca, został ustanowiony Światowym Dniem Lalkarstwa mocą decyzji Międzynarodowej Unii Lalkarskiej UNIMA. Dzień ten obchodzony jest od 2003 roku. UNIMA to największa organizacją skupiająca lalkarzy – twórców i teoretyków teatru lalek. Jej nazwa jest skrótem od “Union Internationale de la Marionnette” (Międzynarodowa Unia Lalkarska). Stałym pracom organizacji towarzyszy odbywający się raz na cztery lata Kongres UNIMA, przybierający formułę Festiwalu.

Każdego roku władze UNIMA proszą wybitnych przedstawicieli świata sztuki lalkarskiej o wystosowanie orędzia na ten szczególny dzień. Poniżej cytuję fragment tegorocznego przesłania na Światowy Dzień Lalkarstwa UNIMA 2018 autorstwa iworyjsko-kameruńskiej artystki Werewere-Liking Gnepo:

“… Animujemy lalkę…

Może być laską,

Parasolem, ręką czy stopą.

Tak długo, jak możemy ją animować,

Tworzyć złudzenie, że ma własne życie,

Osobowość, charakter,

Plan, cel, swój własny los,

Życie które wiedzie, jak wszystkie inne byty

Życie złączone ze swoim animatorem, swoim Twórcą …”

La double vie de Veronique

 

 

Źródło:      https://kultura.onet.pl;   https://www.ekokalendarz.pl;   http://polunima.pl;   https://ksiazka.net.pl;   https://www.ekokalendarz.pl;

Dodaj komentarz