Świat się kurczy.Odległe wspomnienia pogrzebane w przeszłości wiatrem zmian wiejącym wprost w oblicze czasu, gdzie dzieci przyszłości nie odpłyną w spokojny sen, czyli … czasami tak łatwo wszystko zniszczyć, że aż brak słów …

Wtorek, 3 października –  Święto Zjednoczenia Niemiec, Dzień bez Kamizelki Kuloodpornej

Święto Zjednoczenia Niemiec

 

 

Scorpions – Wind Of Change

 

Mur Berliński był nie tylko symbolem podziału Niemiec, ale i całego świata, który stanął po dwóch stronach barykady. 9 listopada 1989 r. ten symbol oddzielenia się świata zachodniego od obozu sowieckiego przestał istnieć. W 2019 roku minie 30 lat od tego wydarzenia.

Z upadkiem muru związanych jest kilkanaście o ile nie kilkadziesiąt utworów, lecz nie wszystkie były uznawane za przełomowe, tak jak było to w przypadku “Wind of Change” grupy Scorpions. Utwór tworzony pod wpływem przemian w Europie Wschodniej (demokratyzacja Polski, Węgier, upadek Muru Berlińskiego, pierestrojka) stał się hymnem zjednoczeniowym Niemiec i do dziś uważa się go za jeden z ważniejszych przebojów tamtego okresu.

Termin zjednoczenie Niemiec (dosłownie ponowne niemieckie zjednoczenie) – oznacza przystąpienie Niemieckiej Republiki Demokratycznej oraz Berlina Zachodniego do zasięgu obowiązywania ustawy zasadniczej dla Republiki Federalnej Niemiec. Zjednoczenie Niemiec stało się faktem 3 października 1990 roku na mocy porozumienia zawartego 12 września podczas moskiewskiej konferencji dwa plus cztery. Układ ten podpisały obok NRD i RFN cztery dawne mocarstwa okupacyjne: Stany Zjednoczone, Wielka Brytania, Francja i Związek Radziecki.

Ale od początku, czyli troszeczkę historii.

Wraz z zakończeniem II wojny światowej Niemcy zostały podzielone na cztery strefy okupacyjne, sama stolica – Berlin również dostała się pod jurysdykcję czterech okupantów – Francji, Wielkiej Brytanii, USA oraz ZSRR. Wraz z rozpoczynającą się zimną wojną w 1949 roku alianci połączyli swoje strefy w jedną, formując w ten sposób RFN, a Berlin Zachodni ustanawiając obszarem specjalnego administrowania przez aliantów (status wolnego miasta, jednakże silnie związanego gospodarczo i politycznie z RFN), podczas gdy Związek Radziecki utworzył z okupowanej strefy (łącznie ze wschodnią częścią Berlina) zależną od siebie NRD.

Z pierwszą propozycją połączenia Niemiec wystąpił Stalin w 1952. Rząd Zachodnich Niemiec pod przewodnictwem Konrada Adenauera był zwolennikiem integracji połączonych Niemiec z Zachodem, domagając się wolnych wyborów w nowym państwie, monitorowanych przez obserwatorów międzynarodowych. Na takie warunki Stalin nie chciał przystać.

W wyniku coraz częstszych ucieczek swoich obywateli na zachód, rząd Wschodnich Niemiec w 1961 zamknął wszystkie punkty graniczne z RFN i rozpoczął budowę Muru Berlińskiego, co przyczyniło się do coraz większego pogłębiania podziału Niemiec i izolacji NRD.

Masowy exodus mieszkańców NRD i upadek starego porządku

W połowie lat 80. XX wieku zjednoczenie obu państw niemieckich wydawało się nierealnym marzeniem wielu Niemców. Na drodze do realizacji tego celu stała zimna wojna dzieląca Europę na dwa wrogie sobie obozy. Zakończenie ery konfrontacji było niemożliwe bez politycznych zmian w ZSRR i bez upadku, narzuconego siłą środkowo-wschodniej Europie, komunizmu. Wzrost niewydolności gospodarczej i politycznej radzieckiego imperium w drugiej połowie lat 80. wymusił na kierownictwie KPZR wprowadzenie pewnych reform. Przywódca ZSRR Michaił Gorbaczow ogłosił okres tak zwanej „przebudowy” (po rosyjsku pieriestrojka). Zmiany polityczne w ZSRR szybko wpłynęły na rozwój wypadków w podporządkowanych mu państwach europejskich. W Polsce, Czechosłowacji, na Węgrzech, jak i w samej NRD odżyły dotychczas brutalnie tłumione ruchy demokratyczne i niepodległościowe.

2 maja 1989 władze Węgier usunęły część zasieków na granicy z Austrią, co Niemcy z NRD potraktowali jako okazję do wydostania się na wolność (tym bardziej, że na jesień planowano zaostrzenie przepisów wizowych dotyczących wyjazdów z Niemiec Wschodnich na Węgry). Nie oznaczało to jeszcze całkowitego otwarcia granicy – pogranicznicy węgierscy często nadal łapali uchodźców i odsyłali do NRD lub odpowiednio stemplowali im paszporty; jednocześnie wschodnio-niemieckie władze przystąpiły do kontroli swoich obywateli udających się na Węgry.

Od lipca Węgrzy przestali stemplować paszporty (równocześnie Erich Honecker zachorował i aparat państwowy zmniejszył swoje możliwości skutecznego blokowania potencjalnych uciekinierów). W sierpniu średnio 200 obywateli NRD co noc przekraczało granicę węgiersko-austriacką, inni szukali pomocy w ambasadzie RFN w Budapeszcie. 19 sierpnia podczas wielkiego pikniku na granicy węgiersko-austriackiej w okolicach Sopronu 700 Niemców z NRD szturmem przedostało się do Austrii – liczba uciekinierów wyniosła już 6 tys. osób, a dalsze 20 tys. przebywało w węgierskich ośrodkach wypoczynkowych i w ambasadzie RFN.

Całkowicie granicę węgiersko-austriacką otwarto w nocy z 10 na 11 września, a w tym czasie inni Niemcy z NRD schronili się w ambasadach RFN w Warszawie i Pradze (w tej ostatniej 3,5 tys. osób, mimo iż czechosłowacka bezpieka i agenci Stasi robili wszystko, aby nie wpuszczać kolejnych osób do środka), gdzie otrzymywali dokumenty uprawniające ich do wjazdu i osiedlenia się w RFN (prawo RFN w kwestii jednolitości Niemiec przyznawało swoje obywatelstwo każdemu obywatelowi NRD, który znalazł się na terenie Republiki Federalnej, w tym też np. w ambasadzie czy konsulacie RFN). Problemem nadal było opuszczenie socjalistycznej jeszcze Czechosłowacji i przedostanie się do RFN, tymczasem warunki bytowe w przepełnionych ambasadach pogarszały się z dnia na dzień. Ostatecznie 30 września władze NRD zgodziły się na podstawienie specjalnych pociągów wolności, które wywiozły dawnych obywateli do RFN poprzez własne terytorium. W kilku NRD-owskich miejscowościach ludzie szturmowali dworce, aby dostać się do pociągów – doszło do starć z policją ludową, która starała się do tego nie dopuścić.

W NRD rozpoczęły się masowe demonstracje przeciwko rządom Ericha Honeckera (który po powrocie do zdrowia ponownie wziął w swoje ręce ster państwa) zwane demonstracjami poniedziałkowymi, organizowane przez powstające ugrupowania opozycyjne. Podczas obchodów 40-lecia NRD, 7 października, doszło we wschodnim Berlinie do wystąpień, stłumionych przez policję i bezpiekę. Dwa dni później protesty ogarnęły cały kraj, a w Lipsku demonstrowało 70 tys. osób. Tym razem polecenie stłumienia wystąpień wszelkimi środkami (łącznie z użyciem broni), jakie nadeszło z Berlina, nie zostało wykonane przez miejscowe władze. W kolejnych dniach napięcie nie opadało. Wobec wydarzeń w Europie i ZSRR (tzw. Jesień Ludów) oraz po utracie poparcia w samym Komitecie Centralnym SED, Erich Honecker 18 października zagroził dymisją, która (prawdopodobnie wbrew jego planom), została przyjęta. Nowym sekretarzem został Egon Krenz – do tej pory prezentujący stanowisko konserwatywne, jednak zadeklarował chęć rozmów z opozycją.

Demonstracje jednak nie ustały – 4 listopada ulicami Berlina przeszło milion osób, żądając bardziej radykalnych zmian politycznych. Początkowo władze ogłosiły amnestię, zgodziły się też m.in. na wyjazdy do Czechosłowacji bez konieczności posiadania wiz, co oznaczało przyzwolenie na okrężną emigrację. Wobec braku uspokojenie nastrojów społecznych 7 listopada ustąpił rząd Willy’ego Stopha, a w nowym ze starego składu znalazł się tylko Egon Krenz oraz Günter Schabowski; nowym premierem został Hans Modrow, uznawany za liberała. Od początku roku do tego momentu z NRD wyemigrowało łącznie około 200 tys. osób.

Ostatecznie nowy rząd 9 listopada 1989 roku zniósł, nie do końca zamierzenie, ograniczenia w podróżowaniu do RFN. Na wieść o nowych przepisach obywatele NRD natychmiast i masowo ruszyli na granicę. Służby graniczne nie potrafiąc zapanować nad rozwojem sytuacji zdecydowały się ustąpić. Granica stanęła otworem, zaś Niemcy z obu państw jeszcze tej samej nocy przystąpili do spontanicznego burzenia znienawidzonego Muru Berlińskiego.

Koniec podziału

W owym czasie zjednoczenie obu państw nie było jeszcze wcale brane za pewnik – w NRD, mimo częściowego otwarcia granic, nie ustawały protesty (zwłaszcza w Lipsku). Niechęć do starego aparatczyka, jakim był Krenz, pogłębiał gwałtowny spadek wartości marki wschodnioniemieckiej. Dopiero 1 grudnia zniesiono ustawową kierowniczą rolę SED, a od tego momentu większy zapał zaczęły przejawiać partie sojusznicze w Izbie Ludowej. Spokojniej zrobiło się po zapowiedzi likwidacji Stasi – do tej pory kilkukrotnie dochodziło do ataków na jej placówki i funkcjonariuszy (15 stycznia tłum wdarł się do centrali Stasi w Berlinie). Rezultatem spotkań okrągłego stołu między rządem a opozycją była zapowiedź wolnych wyborów w maju 1990 roku, które ostatecznie przyśpieszono na 18 marca. Socjalistyczna Partia Jedności (SED) na swoim ostatnim, nadzwyczajnym zjeździe w grudniu 1989 zmieniła nazwę na Partię Demokratycznego Socjalizmu (PDS), nie uchroniło jej to jednak od porażki – wolne wybory wygrała CDU.

W listopadzie 1989 roku kanclerz RFN Helmut Kohl ogłosił 10 punktowy plan zjednoczenia, w grudniu odwiedził Drezno. W lutym roku 1990 odbyło się wspólne posiedzenie rządów obu państw niemieckich. W lipcu tego samego roku wszedł w życie układ o unii walutowej, zaś 12 września 1990 na konferencji 2 plus 4 w Moskwie uregulowano sprawy zagraniczne i kształt granic przyszłego państwa.

Na mocy ratyfikowanego przez parlamenty obu państw w dniu 20 września 1990 roku układu (traktat zjednoczeniowy) pomiędzy RFN a NRD o przywróceniu jedności Niemiec, kraje związkowe NRD w dniu 3 października 1990 przystąpiły do RFN. Dzień ten jest uznawany za oficjalną datę zjednoczenia Niemiec i obchodzony jest jako święto państwowe – Dzień Jedności Niemiec.

Ekonomiczną ceną zjednoczenia były prawie 250 mld euro, jakie Niemcy Zachodnie przekazały do 2009 roku wschodnim krajom związkowym w celu dostosowania wschodnioniemieckiej gospodarki i infrastruktury do poziomu zachodnich krajów związkowych (m.in. w formie podatku solidarnościowego). Cena społeczna to duża liczba (według sondaży tygodnika „Der Spiegel” jest to 30%) mieszkańców byłej NRD, którzy uważają się za ofiary procesu zjednoczeniowego.

Mur Berliński z czasem stał się tematem filmów tak dokumentalnych jak fabularnych , książek (nie tylko historycznych ale i beletrystycznych), sztuk teatralnych i wielu innych form.

W roku 2011 powstał film dokumentalny “Mur berliński – życie w podzielonym mieście”. Jest to opowieść o życiu w mieście prawie przez 30 lat podzielonym murem na dwie części. Mur berliński był symbolem zimnej wojny – rozdzielił nie tylko miasto ale rodziny, przyjaciół. Twórcy filmu wracają do 1961 roku, kiedy został postawiony. Na podstawie materiałów archiwalnych i wypowiedzi świadków rekonstruują najważniejsze wydarzenia z życia Berlińczyków na przestrzeni 30 lat, m.in. przemówienie Johna F. Kennedy’ego “Ich bin ein Berliner” w ramach solidarności z mieszkańcami Berlina Zachodniego, studenckie demonstracje przeciwko wojny w Wietnamie, przebieg rewolucji aksamitnej w 1989 roku, która była krokiem milowym do zburzenia muru berlińskiego i zakończenia zimnej wojny. Ten film to ważny i fascynujący obraz wydarzeń historycznych końca XX wieku w Europie.

Filmy fabularne to “Good Bye Lenin” z 2004 roku, “Człowiek, który pokochał Yngvego” z 2008 roku czy “Królik po berlińsku” z 2009roku.

MUR BERLIŃSKI

“Wiatr zmian” Scorpions

Przemierzam Moskwę
Do Parku Gorkiego
Wsłuchując się w wiatr zmian
Sierpień, letnia noc
Żołnierze przejeżdżają
Słuchając wiatru zmian

Świat się kurczy
Czy kiedykolwiek pomyślałeś
Że mogliśmy być tak blisko, jak bracia?
Przyszłość wisi w powietrzu
Czuję ją wszędzie
Zdmuchiwana wiatrem zmian

Wiatr zmian wieje wprost
w oblicze czasu
Niczym burzowy wiatr, który zabije w dzwon wolności
Dla spokoju umysłu
Niech wyśpiewa twoja bałałajka
Co powiedzieć chce moja gitara

Zabierz mnie w magię chwili
W noc chwały
Gdzie dzieci przyszłości dzielą swe sny
Z tobą i ze mną
Zabierz mnie w magię chwili
W noc chwały
Gdzie dzieci przyszłości odpływają we śnie
Niesione wiatrem zmian

 

 

 

Dzień bez Kamizelki Kuloodpornej

 

W świetle najnowszych wydarzeń na świecie, dokładnie  w Las Vegas, trudno w tej chwili cokolwiek napisać.

Strzały padły w niedzielę 1 października, podczas koncertu muzyki country, w okolicy hotelu Mandalay Bay w południowej części Las Vegas. Według policji bawił się na nim tłum 22 tysięcy osób.
Jak informowali świadkowie, cytowani przez amerykańskie media, z wysokich pięter hotelu Mandalay Bay Resort and Casino około godziny 22. w niedzielę (7. rano w poniedziałek czasu polskiego) został otwarty ogień do uczestników koncertu. Natychmiast ewakuowani zostali grający artyści, natomiast wśród zgromadzonych widzów wybuchła panika – ludzie zaczęli biegać i taranować się nawzajem. Wielu świadków mówiło również o licznych ofiarach strzelaniny, które widzieli na miejscu zdarzenia.
W wyniku ataku napastnika, co najmniej 58 osób zginęło, a ponad 500 zostało rannych.

Była to najkrwawsza tego rodzaju tragedia w w najnowszej historii USA.

 

Pytanie:Posiadam zezwolenie na broń gazową. W sklepie z bronią chciałem zaopatrzyć się w kamizelkę kuloodporną. Powiedziano mi, że mnie jako osobie fizycznej mogą sprzedać taką kamizelkę, ale po uprzednim przewierceniu tak, aby była pozbawiona funkcji ochronnej. Podobno takie są przepisy. Czy rzeczywiście wynika to z przepisów prawa i z jakich, bo dla mnie jest to nielogiczne, że mam ważne pozwolenie na broń, a nie mogę zabezpieczyć się przed oddaniem w moją stronę strzału?

Fragment odpowiedzi specjalisty e-prawnik.pl –
Kwestię sprzedaży kamizelek kuloodpornych reguluje Rozporządzenie Ministra Gospodarki oraz Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 września 2002 roku (Dz.U. 2002.156.1303 ze zm.)

 CO  DALEJ ?

 

 

 

Źródło:   https://pl.wikipedia.org  http://muzyka.interia.pl     https://www.tvn24.pl;   http://e-prawnik.pl;

Dodaj komentarz