Fantazja to naturalny aspekt ludzkich działań. Na pewno nie niszczy rozumu, ani go nawet nie obraża; nie stępia też apetytu na prawdę naukową i nie zaciera jej postrzegania. Wręcz przeciwnie. Im bystrzejszy i trzeźwiejszy umysł, tym wspanialsze będzie snuł fantazje,czyli … my decydujemy tylko o tym jak wykorzystać czas, który nam dano

Niedziela, 25 marca – Dzień Świętości Życia, Międzynarodowy Dzień Gofra, Dzień Czytania Tolkiena

Dzień Świętości Życia

Dzień Świętości Życia to święto obchodzone 25 marca przez Kościół katolicki w Polsce w celu przypomnienia o nadrzędnej wartości życia ludzkiego..

Idea postulowanego przez Jana Pawła II dotyczy szerokiego wachlarza problemów związanych z szacunkiem dla każdego życia. W odpowiedzi na apel Jana Pawła II, Zebranie Plenarne Episkopatu Polski podjęło w roku 1998 uchwałę, że w Polsce Dzień Świętości Życia będzie obchodzony 25 marca.

Międzynarodowy Dzień Gofra

Gofr to rodzaj pulchnego lub chrupkiego wafla robionego w gofrownicy, gdzie nadawany jest mu charakterystyczny kształt – zazwyczaj jest to prostokąt lub kwadrat z kratownicą, rzadziej serduszka ułożone w kwiatek. Podaje się je najczęściej z bitą śmietaną i owocami, a także z dżemem lub z lodami.

Ciasto na gofry przygotowuje się przez wymieszanie mąki, cukru, soli, stopionego masła lub oleju, żółtek jaj i mleka, a następnie ubitych białek jaj. Specyficzną odmianą gofrów są gofry belgijskie, spopularyzowane w 2 połowie XX w. Przepis na te pyszne gofry znajdziecie  (TUTAJ))

Polska też ma swoje gofry. 17 marca 2017 na Listę polskich produktów tradycyjnych Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi trafiły „Gofry pruskie” wytwarzane na Warmii. Do ich wyrobu używa się mąki, mleka, jaj, masła oraz drożdży.

Gofry stały się symbolem wiosny i od wielu już lat w krajach skandynawskich (i nie tylko), 25 marca jest Dniem Gofrów.
Gofry mają długą historię, a ich początki sięgają średniowiecza, kiedy to smażono między dwoma płaskimi żeliwnymi płatkami cienkie placki. Ponoć już w XIV wieku w Holandii i Niemczech stosowane były pierwsze gofrownice (duże i kwadratowe). Razem z pielgrzymami z Holandii gofry trafiły do Ameryki i rozgościły się tam na dobre.
W 1869 roku Amerykanin Cornelius Swarthout otrzymał patent na pierwszą gofrownica. Jego wynalazek zrewolucjonizował świat gofrów i stał się bardzo popularny. Do dziś obchodzona jest rocznica patentu Swarthouta – jest to Narodowy Tydzień Gofrów (National Waffle Week) obchodzony w drugim tygodniu września.

 

Do Norwegii gofrowe szaleństwo przybyło ze Szwecji (gdzie gofrowe szaleństwo jest mniejsze). Typowe norweskie gofry są cienkie i mają kształt serca. Serwowane są zazwyczaj na słodko, z bitą śmietaną, kwaśną śmietaną kremówką i dżemem, często także z typowym norweskim brązowym serem , który jest robiony z serwatki pochodzącej z mleka koziego.

Przepis podstawowy na gofry norweskie:
Składniki:
– 2 jajka
– 1,5 szklanki cukru
– 3 szklanki maślanki
– 3,5 szklanki pełnego mleka
– 350 g mąki
– 1 łyżeczka proszku do pieczenia
– 1 łyżeczka sody
– 1 łyżeczka ekstraktu z wanilii
– 1 łyżeczka kardamonu
– 150 g stopionego masła

Należy wymieszać suche składniki z mokrymi i odstawić ciasto na 5-10 minut. Należy posmarować dokładnie gofrownicę roztopionym masłem i porządnie ją rozgrzać. Następnie wylać odpowiednią ilość masy na gofrownicę i piec gofry aż będą miały złocisty kolor.
Smacznego!

 

 

Dzień Czytania Tolkiena

-May it be- by Enya (featured in LotR)

John Ronald Reuel Tolkien (1892-1973)  to brytyjski pisarz oraz profesor filologii klasycznej i literatury staroangielskiej na University of Oxford. Jako autor powieści Władca Pierścieni, której akcja rozgrywa się w mitycznym świecie Śródziemia, spopularyzował literaturę fantasy. Stworzył niezwykle rozbudowany, zamieszkiwany przez hobbitów, elfów, krasnoludy i inne fantastyczne istoty mityczny świat Śródziemia. To właśnie tam rozgrywają się akcje niemal wszystkich książek Tolkiena, z których najważniejsze to: „Władca pierścieni” (1954), „Hobbit” (1937) czy monumentalny, ukończony dopiero przez syna pisarza „Silmarillon” (1977), będący swego rodzaju mitologią Śródziemia. Dzieła J.R.R Tolkiena wprost kipią od wszelkiego rodzaju mądrych myśli i przysłów.

Oprócz wspomnianej trylogii “Władca Pierścieni”, Tolkien stworzył również kilka krótkich opowiadań, tzw. “Legendarium Śródziemia”. Weszły one w skład 12-tomowej “History of the Middle-earth”, którą opracował i wydał jego syn – Christopher Tolkien.

Tolkien urodził się w Wolnym Państwie Oranii  (dzisiejsze RPA) w rodzinie brytyjskich notabli. Od wczesnej młodości przejawiał zainteresowania filologiczne, fascynowały go najstarsze zabytki języka angielskiego, historie mitologiczne, legendy. Studiował w Oksfordzie, pisywał wówczas wiersze, wtedy zaczął również tworzyć mitologię krainy Śródziemia. Po ukończeniu studiów pomagał przy opracowaniu słownika języka angielskiego, wkrótce podjął też pracę w charakterze wykładowcy uniwersyteckiego, którą kontynuował niemal do końca swego życia. Równocześnie coraz intensywniej pracował nad własnymi utworami rozgrywającymi się w świecie Śródziemia. Tolkien zmarł w wieku 81 lat, wiele z jego tekstów zostało wydanych dopiero po jego śmierci.

Najbardziej znana adaptacja filmowa dzieła Tolkiena to wyprodukowany z epickim rozmachem „Władca pierścieni” w reżyserii Petera Jacksona.

Władca Pierścieni często błędnie nazywany jest trylogią, bo wydawca, obawiając się czy cokolwiek na tym zarobi, podzielił go na trzy części. Wydanie tej książki wywołało niemałe kontrowersje i problemy. Czytelnicy byli zafascynowani, lecz krytycy odmawiali Tolkienowi miejsca w czołówce pisarzy, uważając jego książki za bajeczki dla niedojrzałych ludzi. Pomimo opinii krytyków, Władca Pierścieni stał się prawdziwym hitem a na świecie zapanowała powszechna „hobbitomania”. Książkę wydano w bardzo wielu językach, w dużych nakładach.

Od sześćdziesięciu lat cieszy się ogromną popularnością wśród ludzi ze wszystkich środowisk.Na samo jej powstanie miało wpływ wiele czynników, wśród których prym wiodą religia, zamiłowanie do języków i mitów oraz niechęć do nowoczesności, wojen i niszczenia środowiska naturalnego. Jak sam Tolkien podkreślał, najpierw stworzył język, a później budował świat, w którym mógłby on być używany oraz istoty posługujące się nim. Tolkien nie „wymyślał” opowieści, lecz ją „odkrywał”.

 

Po raz pierwszy Dzień Czytania Tolkiena ogłoszono 25 marca 2003 roku. Organizatorem było stowarzyszenie The Tolkien Society. Od tamtej pory święto obchodzone jest co roku w kilku krajach na świecie, w tym w Polsce.

A teraz, korzystając okazji, zapraszam do czytania Tolkiena:

“- Niestety – rzekł – wszyscy popełniamy błędy. Nie twierdzę, żem posiadł mądrość, młody człowieku, z wyjątkiem może tej niewielkiej, którą nabywa się wraz z upływem lat. A to doświadczenie podpowiada mi, że czasem, ci którzy mają dobre zamiary wyrządzają więcej krzywd niż ci, co pozwalają rzeczom biec ich własną drogą. Przepraszam cię za to, com rzekł, jeśli obudziło to nienawiść w twym sercu. Ja jednak wciąż myślę, że to przedwcześnie może wypowiedziana, ale jednak prawda. Z pewnością nawet chłopiec musi zrozumieć, że owoc jest owocem i nie osiąga on pełni swego istnienia, dopóki nie dojrzeje. A zatem zmarnowanie niedojrzałego owocu jest gorsze nawet niż okradzenie człowieka, który go doglądał – w ten sposób okrada się świat, powstrzymuje się dobrą rzecz przed jej wypełnieniem. Postąpić tak, to jak dołączyć do tego wszystkiego co jest złe, do wszystkich pasożytów i chorób dręczących drzewo i do nieprzyjaznych wiatrów. A to jest postępowanie orków.

– I postępowanie ludzi – stwierdził Saelon – Nie! Nie mam na myśli tylko dzikich ludów, albo tych co żyją „w Cieniu”, jak się czasem mówi. Myślę o wszystkich Ludziach. Dziś nie zmarnowałbym zielonego owocu. Ale tylko dlatego, że nie miałbym teraz z niedojrzałych jabłek żadnego pożytku, nie dla twoich wyniosłych racji, panie Borlasie. W rzeczywistości twoje racje są dla mnie tak nieświeże, jak jabłka, które przetrzymywano nazbyt długo. Dla drzew wszyscy ludzie są orkami. Czy ludzie zastanawiają się nad dopełnieniem historii drzewa, gdy zabierają się do jego ścięcia? Z jakiegokolwiek powodu – czy pod uprawę ziemi, czy po to by użyć jego ciała jako drewna do budowy lub pod opał, albo po prostu aby mieć lepszy widok? Gdyby drzewa mogły osądzać, czy postawiłyby ludzi ponad orkami, a także ponad wszystkimi dręczącymi je pasożytami i chorobami? Mogłyby zapytać, czy też człowiek ma większe prawo do karmienia się ich sokami od wszystkich pasożytów?

– Człowiek – rzekł Borlas – który dogląda drzewo i czuwa by nie dręczyły go pasożyty i wielu innych wrogów nie działa jak ork lub szkodnik. Jeśli spożywa jego owoc, nie robi tego aby drzewo zranić. Drzewo wydaje owoce ponad swe potrzeby – aby przetrwał jego gatunek.

– Pozwólmy mu zatem zjeść owoc lub użyć go dla zabawy – powiedział Saelon. Jam jednak mówił o zabijaniu: ścinaniu i spalaniu; jakim prawem ludzie czynią takie rzeczy drzewom?

– Nie. Tyś nie o tym mówił. Mówiłeś o osądzie drzewa w tej materii. Ale drzewa nie są sędziami. To dzieci Eru są władcami. Mój osąd, będący jednym z wielu ludzkich osądów, już poznałeś. Zła tego świata nie było zrazu w wielkim Temacie, pojawiło się ono wraz z dysharmonią Melkora. Ludzie nie nadeszli z tym brakiem harmonii. Wkroczyli oni w dzieje później, jako nowina pochodząca wprost od Eru, Jedynego, i dlatego nazywają się Jego dziećmi, a do używania wszystkiego co było obecne w Temacie mają oni, dla ich własnego dobra, prawo – rzecz jasna bez pychy i złej woli, ale z szacunkiem.

Jeśli najmłodsze dziecię leśnika odczuwa chłód zimy, to nie skrzywdzi się nawet najdumniejszego z drzew, jeśli każemy mu poddać swe ciało aby móc ogrzać dziecko ogniem. Ale dziecku nie wolno niszczyć drzewa dla zabawy czy w złości, kaleczyć jego kory albo łamać gałęzi. A dobry gospodarz użyje wpierw, o ile może, leżącego już drewna, albo martwego drzewa; nie zetnie młodego drzewa i nie pozostawi go by zbutwiało dla własnej przyjemności i dla zabawy toporem. To orkowa zabawa.”

 

Źródło:       http://home.agh.edu.pl;   http://lubimyczytac.pl;  tytułowe cytaty J.R.R. Tolkien – Opowieści z Niebezpiecznego Królestwa i Drużyna Pierścienia;   https://biografia24.pl;   https://kultura.onet.pl;    http://zapiskispodpoduszki.blogspot.com

Dodaj komentarz